యువత చేతిలో డిగ్రీ… భవిష్యత్తుపై సందిగ్ధత!

యువత చేతిలో డిగ్రీ… భవిష్యత్తుపై సందిగ్ధత!

ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో 1.23 కోట్ల యువతకు ఉపాధి దిశ ఎటు?

16.2 శాతం యువ నిరుద్యోగిత… దాదాపు 35 లక్షల మంది చదువు–ఉద్యోగం–శిక్షణకు దూరంగా!

ఉద్యోగం దొరికినా భద్రత ఎంత? యువ కార్మికుల్లో 75.6 శాతానికి సామాజిక భద్రతా రక్షణ లేదని అధ్యయనాల వెల్లడి

అమరావతి/ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రత్యేక కథనం - అక్టోబర్ 5

ఆంధ్రప్రదేశ్ భవిష్యత్తు యువత చేతుల్లో ఉందని ప్రభుత్వాలు, రాజకీయ పార్టీలు, ప్రజా ప్రతినిధులు తరచూ చెబుతుంటాయి. కానీ ఆ యువత భవిష్యత్తు ప్రస్తుతం ఎటువైపు సాగుతోంది? చేతిలో విద్యార్హతలు ఉన్నా ఉద్యోగం ఎందుకు దొరకడం లేదు? ఉద్యోగం దొరికిన వారికి అది ఎంతకాలం ఉంటుంది? నెల జీతం ఎంత? PF, ESI, గ్రాట్యుటీ, ఆరోగ్య భద్రత, రాతపూర్వక ఉద్యోగ ఒప్పందం వంటి రక్షణలు ఉన్నాయా?ఈ ప్రశ్నలకు అందుబాటులో ఉన్న తాజా గణాంకాలు పరిశీలిస్తే ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో యువత ఉపాధి సమస్య కేవలం “నిరుద్యోగం”తో ముగిసిపోవడం లేదనే వాస్తవం బయటపడుతోంది.

1.23 కోట్ల యువత… పెద్ద మానవ వనరు

15–29 సంవత్సరాల వయస్సు గల యువత ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో సుమారు 1.23 కోట్లు ఉన్నట్లు తాజా యువత సంబంధిత అంచనాలు సూచిస్తున్నాయి.ఇంత భారీ యువ జనశక్తి ఒక రాష్ట్రానికి అపారమైన ఆర్థిక బలం. సరైన విద్య, నైపుణ్యాలు, పరిశ్రమలు, ఉపాధి అవకాశాలు కల్పిస్తే ఇదే యువత రాష్ట్ర ఆర్థికాభివృద్ధికి ప్రధాన ఇంజిన్‌గా మారగలదు.

కానీ అవకాశాలు సరిపోకపోతే?

అదే యువత ఉద్యోగం కోసం సంవత్సరాల తరబడి పరీక్షలకు సిద్ధమయ్యే అభ్యర్థులుగా, తాత్కాలిక ఉద్యోగులుగా, రోజువారీ కూలీలుగా, గిగ్ వర్కర్లుగా, చిన్నచిన్న పనులపై ఆధారపడే వారిగా మారే ప్రమాదం ఉంది.

16.2 శాతం యువ నిరుద్యోగిత… దాని వెనుక ఎంతమంది?

2025 PLFS అధికారిక గణాంకాల ప్రకారం ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో 15–29 సంవత్సరాల యువతలో యువ నిరుద్యోగిత రేటు 16.2 శాతంగా నమోదైంది.

యువ Labour Force పరిమాణాన్ని ఆధారంగా తీసుకుంటే ఇది సుమారు 9 లక్షలకు పైగా యువత ఉద్యోగం కోసం ప్రయత్నిస్తున్నప్పటికీ ఉపాధి లభించని పరిస్థితిని సూచిస్తుంది.అయితే ఇక్కడ ఒక ముఖ్యమైన విషయం ఉంది.నిరుద్యోగిత రేటు 16.2 శాతం అంటే రాష్ట్రంలోని మొత్తం 1.23 కోట్ల యువతలో 16.2 శాతం మంది నిరుద్యోగులు అని అర్థం కాదు.ఉద్యోగం కోసం ప్రయత్నిస్తున్న Labour Forceలో ఎంతమంది పని లేకుండా ఉన్నారనే దానినే ఈ రేటు సూచిస్తుంది.అందువల్ల అధికారిక గణాంకాలను సరైన అర్థంలోనే ప్రజల ముందుంచాల్సిన అవసరం ఉంది.

35 లక్షల మంది యువత ఎక్కడ?మరో ఆందోళన కలిగించే సూచిక NEET.

NEET అంటే—Not in Employment, Education or Training

అంటే ఉద్యోగంలో లేని, విద్యను కొనసాగించని, శిక్షణలో లేని యువత.ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో 15–29 ఏళ్ల యువతలో 28.4 శాతం NEETగా ఉన్నట్లు తాజా యువత అధ్యయనాలు సూచిస్తున్నాయి.1.23 కోట్ల యువతను ఆధారంగా తీసుకుంటే ఇది సుమారు 35 లక్షల మంది వరకు ఉండే భారీ సంఖ్య.అయితే వీరందరినీ “నిరుద్యోగులు”గా పరిగణించడం సరికాదు.ఇందులో ఉద్యోగం కోసం వెతుకుతున్నవారితో పాటు కుటుంబ బాధ్యతలు, వ్యక్తిగత కారణాలు, విద్యా విరమణ, శిక్షణ లేకపోవడం వంటి వివిధ కారణాలతో ఉద్యోగం–విద్య–శిక్షణకు దూరంగా ఉన్నవారు కూడా ఉండవచ్చు.అయినా 35 లక్షల యువత ఉత్పాదక ఉపాధి లేదా విద్యా వ్యవస్థలో కనిపించకపోవడం రాష్ట్రానికి ఒక తీవ్రమైన సామాజిక–ఆర్థిక హెచ్చరిక.

ఉద్యోగం ఉంది… కానీ భద్రత ఉందా?

ఇదే అసలు ప్రశ్న.

యువతలో నిరుద్యోగితను మాత్రమే లెక్కిస్తే సమస్యలో సగమే కనిపిస్తుంది.

ఉద్యోగం చేస్తున్న యువకుడి పరిస్థితి ఎలా ఉంది?

తాజా YouthPOWER విశ్లేషణ ప్రకారం యువ కార్మికుల్లో సుమారు 34.4 శాతానికి మాత్రమే Regular Wage/Salaried Employment ఉంది.మిగిలినవారు వివిధ రకాల స్వయం ఉపాధి, అనధికారిక పని, వ్యవసాయం, క్యాజువల్ పని, చిన్న వ్యాపారాలు, సేవా రంగం వంటి విభిన్న ఉపాధులపై ఆధారపడుతున్నారు.ఇక్కడ మరో కీలక అంశం—యువ కార్మికుల్లో సుమారు 75.6 శాతానికి employer ద్వారా సామాజిక భద్రతా రక్షణ లేదని అధ్యయనం చెబుతోంది.

అంటే ఉద్యోగం ఉన్నా…

PF లేదా ఇతర సామాజిక భద్రత లేకపోవచ్చు.ఆరోగ్య భద్రత లేకపోవచ్చు.గ్రాట్యుటీ ఉండకపోవచ్చు.ఉద్యోగం ఎప్పుడు పోతుందో తెలియకపోవచ్చు.రాతపూర్వక ఉద్యోగ ఒప్పందం కూడా లేదా?

యువ ఉద్యోగుల పరిస్థితిపై మరో ఆందోళనకర అంశం—

సుమారు 83 శాతం employee youthకు written employment contract లేదని తాజా విశ్లేషణ సూచిస్తోంది.అంటే ఉద్యోగం ఉంది.కానీ ఉద్యోగ నిబంధనలు స్పష్టంగా రాతపూర్వకంగా ఉండకపోవచ్చు.

జీతం ఎంత?పని గంటలు ఎన్ని?సెలవులు ఎలా?ఉద్యోగం తొలగించే విధానం ఏమిటి?సామాజిక భద్రత ఏమిటి?

ఇలాంటి ప్రశ్నలకు స్పష్టమైన రక్షణ లేకుండా పనిచేస్తున్న యువత పెద్ద సంఖ్యలో ఉండే అవకాశం కనిపిస్తోంది.యువత సంఘాలు చెబుతున్న సంఖ్య… ప్రభుత్వం చెబుతున్న సంఖ్య ఎందుకు వేరు?

ఇక్కడే మరో ఆసక్తికరమైన ప్రశ్న.

యువజన సంఘాలు, నిరుద్యోగ సంఘాలు తరచుగా లక్షలాది మంది నిరుద్యోగులు, ఉద్యోగార్థులు ఉన్నారని చెబుతున్నాయి.ప్రభుత్వ గణాంకాలు మాత్రం నిరుద్యోగితను PLFS వంటి శాస్త్రీయ సర్వేల ద్వారా లెక్కిస్తాయి.రెండు సంఖ్యలు ఒకేలా ఉండాల్సిన అవసరం లేదు.ఎందుకంటే— PLFSలో “నిరుద్యోగి” అంటే Labour Forceలో ఉండి పని కోసం ప్రయత్నిస్తున్నా పని లేని వ్యక్తి.

కానీ యువజన సంఘాలు తమ ఉద్యమాల్లో—

* ప్రభుత్వ ఉద్యోగాల కోసం ఎదురుచూస్తున్న అభ్యర్థులు

* DSC అభ్యర్థులు

* Group పరీక్షల అభ్యర్థులు

* APPSC అభ్యర్థులు

* పోలీస్ నియామక అభ్యర్థులు

* గతంలో పరీక్షలు రాసి ఉద్యోగం రాని వారు

* ఉద్యోగం కోసం సంవత్సరాలుగా సిద్ధమవుతున్న యువత వంటి విస్తృత వర్గాలను ప్రస్తావిస్తుంటాయి.అందుకే “యువజన సంఘాలు చెబుతున్న సంఖ్య”ను “ప్రభుత్వ అధికారిక నిరుద్యోగిత సంఖ్య”తో నేరుగా సమానంగా చూడటం సరైంది కాదు.

కౌశలం సర్వే… మరో పెద్ద అద్దం

ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వం చేపట్టిన కౌశలం కార్యక్రమం ద్వారా లక్షలాది మంది యువత విద్యార్హతలు, నైపుణ్యాలు, ఉద్యోగ అవసరాలకు సంబంధించిన వివరాలను సేకరించింది.సుమారు 27.92 లక్షల మంది వివరాలు సేకరించినట్లు అప్పటి నివేదికలు పేర్కొన్నాయి.

ఇది కూడా ఒక ముఖ్యమైన సంకేతమే.

ఎందుకంటే రాష్ట్రంలో విద్యావంతులైన యువతలో ఉద్యోగం, నైపుణ్యం, ఉపాధి అనుసంధానం ఎంత పెద్ద సమస్యగా మారిందో ఇలాంటి కార్యక్రమాల అవసరం తెలియజేస్తోంది.అయితే కౌశలంలో నమోదైన ప్రతి ఒక్కరినీ నిరుద్యోగిగా పరిగణించడం కూడా సరైంది కాదు.ప్రభుత్వ ఉద్యోగమే పరిష్కారమా?ఇంకో పెద్ద చర్చ అవసరం.ప్రతి యువకుడికి ప్రభుత్వ ఉద్యోగం ఇవ్వడం సాధ్యమేనా?లేక—ప్రైవేట్ పరిశ్రమలు,MSMEలు,స్టార్టప్‌ లు,సేవా రంగం,వ్యవసాయ ఆధారిత పరిశ్రమలు,ఫుడ్ ప్రాసెసింగ్ ,లాజిస్టిక్స్ ,టూరిజం,నైపుణ్య ఆధారిత ఉపాధి,గిగ్ ఎకానమీ వంటి రంగాల్లో స్థిరమైన, గౌరవప్రదమైన ఉద్యోగాలను సృష్టించాల్సిన అవసరం ఉందా?

రాష్ట్రం ముందున్న అసలు ప్రశ్న ఇదే.

డిగ్రీలు పెరుగుతున్నాయి… ఉద్యోగాలు పెరుగుతున్నాయా?

ప్రతి సంవత్సరం వేలాది మంది యువత డిగ్రీలు, ఇంజినీరింగ్, పీజీ, ప్రొఫెషనల్ కోర్సులు పూర్తి చేస్తున్నారు.కానీ విద్యార్హతలు పెరిగినంత వేగంగా ఉద్యోగాల నాణ్యత పెరుగుతున్నదా?

డిగ్రీ → ఉద్యోగం → స్థిర ఆదాయం → సామాజిక భద్రత

అనే సాధారణ జీవన మార్గం అనేక కుటుంబాల్లో ఇప్పుడు అంత సులభంగా కనిపించడం లేదు.దీంతో యువతలో:పోటీ పరీక్షల ఒత్తిడి ఉద్యోగం కోసం వలసలు,తక్కువ వేతన ఉద్యోగాలు,కాంట్రాక్ట్ ఉద్యోగాలు,గిగ్ వర్క్ కుటుంబంపై ఆర్థిక ఆధారపడటం వంటి పరిస్థితులు పెరుగుతున్నాయి.

ఇది కేవలం ఉద్యోగ సమస్య కాదు… సామాజిక సమస్య

యువతకు దీర్ఘకాలం ఉద్యోగం దొరకకపోతే దాని ప్రభావం ఒక వ్యక్తిపైనే ఉండదు.అది కుటుంబంపై పడుతుంది.వివాహాలపై ప్రభావం చూపుతుంది.వలసలను పెంచుతుంది.కుటుంబ ఆర్థిక పరిస్థితిని దెబ్బతీస్తుంది.మానసిక ఒత్తిడిని పెంచుతుంది.యువత రాజకీయంగా, సామాజికంగా అసంతృప్తి చెందే అవకాశం పెరుగుతుంది.అందువల్ల యువ ఉపాధి సమస్యను కేవలం ఉద్యోగాల నియామక సంఖ్యతో కొలవడం సరిపోదు.

ప్రభుత్వానికి ఐదు కీలక ప్రశ్నలు

1.ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో 15–29 ఏళ్ల యువతకు జిల్లాల వారీగా వాస్తవ నిరుద్యోగిత ఎంత?

2.ప్రభుత్వం ప్రకటించిన ఉద్యోగ ఖాళీలు, భర్తీ చేసిన పోస్టులు, పెండింగ్ పోస్టులు ఎన్ని?

3.ప్రైవేట్ రంగంలో పనిచేస్తున్న యువతలో ఎంతమందికి PF, ESI, గ్రాట్యుటీ, written contract ఉన్నాయి?

4.ఉద్యోగం–విద్య–శిక్షణలో లేని NEET యువతను తిరిగి విద్య లేదా ఉపాధిలోకి తీసుకురావడానికి రాష్ట్రానికి ప్రత్యేక కార్యాచరణ ప్రణాళిక ఉందా?

5.ప్రతి జిల్లాలో వచ్చే ఐదేళ్లలో ఎన్ని నాణ్యమైన ఉద్యోగాలు సృష్టించగలమనే స్పష్టమైన Employment Roadmap ఉందా?

దయచేసి దీనిని కూడా చదవండి ... https://studiobharat.com/Remembering-Gandhi-just-tribute

చివరి ప్రశ్న… యువతకు భవిష్యత్తు ఎవరు నిర్మించాలి?

ఆంధ్రప్రదేశ్‌కు 1.23 కోట్ల యువత ఒక సమస్య కాదు.

అది రాష్ట్రానికి ఉన్న అతి పెద్ద మానవ వనరు.కానీ ఆ మానవ వనరుకు—విద్య ఉంది…నైపుణ్యం ఉంది…ఆకాంక్ష ఉంది…పని చేయాలనే సిద్ధత ఉంది…అయితే అవకాశాలు సరిపోతున్నాయా?నిరుద్యోగ యువత సంఖ్య ఎంత అన్నదానికంటే…ఉద్యోగం లభించిన యువతకు అది ఎంత స్థిరమైనది అన్నదే అసలు ప్రశ్న.

“ఉద్యోగం దొరికిందా?” అన్న ప్రశ్న నుంచి

“గౌరవప్రదమైన, స్థిరమైన, భద్రత కలిగిన ఉద్యోగం దొరికిందా?” అనే ప్రశ్నకు ఆంధ్రప్రదేశ్ చేరుకోవాల్సిన సమయం వచ్చింది.1.23 కోట్ల యువత భవిష్యత్తు… రాష్ట్ర భవిష్యత్తే!